საქართველოს ბედი, ამჟამად, კვლავ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტში წყდება ანუ რატომ აიძულეს ბატონი ლადო პაპავა გადამდგარიყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის თანამდებობიდან?!

03 Oct 2016

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში 2016 წლის გაზაფხულის თვეებში გამართული სტუდენტური საპროტესტო აქციების ანალიზისა და შეფასებების შემცველი მოხსენება უნივერსიტეტის მოწვეულმა პედაგოგმა დენიზა სუმბაძემ საზოგადოებრივი გაერთიანების - „თბილისის უნივერსიტეტის ასამბლეის“ „ეროვნული პრობლემების ანალიტიკური დარბაზის“ ღია სხდომაზე გააკეთა, რომელიც 2016 წლის 1 აგვისტოს გაიმართა თსუ-ის პირველი კორპუსის #214 აუდიტორიაში.

„ძვირფასო საზოგადოებავ!

ღრმად პატივცემულო ქალბატონებო და ბატონებო!

2016 წლის ზაფხულის ამ პაპანაქება დღეებში, ჩვენ შევიკრიბეთ ჩვენი ქვეყნისა და ჩვენი ქვეყნის მთავარი უნივერსიტეტის - ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის გადაუდებელ პრობლემათა სიღრმეების საუნივერსიტეტო დონეზე გასაცნობიერებლად და გასაანალიზებლად, რომელშიც დღეს ჩვენი ქვეყანა, საქართველოა ჩავარდნილი. თბილისის უნივერსიტეტისა და მთელი ჩვენი ქვეყნის, საქართველოს, პროცესები ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელნი არ არიან. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი საქართველოს სახელმწიფოს პრობლემაა, ხოლო თუ თავად საქართველოს სახელმწიფო არ არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრობლემა, მაშინ ის ვერ იქნება ვერც ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი - ვიმეორებ: „სახელმწიფო უნივერსიტეტი“. ჯავახიშვილის უნივერსიტეტისა და საქართველოს სახელმწიფოს გარდაუვალი იდეოლოგიურ-მსოფლმხედველობრივი დაკავშირებულობის პრობლემას ჩვენ საგანგებოდ შევეხეთ საუნივერსიტეტო განათლებისა და უნივერსიტეტის განვითარების ჩვენეულ კონცეფციაში 2012 წელს, რომლითაც, ფაქტობრივად, წარმოვადგინეთ ქვეყნის დღევანდელი რეალობიდან გამომდინარე ახალი საუნივერსიტეტო მისია, რის გამოც შეიძლება ჩვენს კონცეფციას პირობითად ეწოდოს სახელმწიფოს „უნივერსიტეტიზაციის“ კონცეფცია.

 

 2016 წლის გაზაფხულის სტუდენტური, სრულიდ არაორდინალური საპროტესტო აქციების სახით, ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში, ჩვენ საქმე გვაქვს ჩვენი ქვეყნის, საქართველოს, უმთავრესი და ყველაზე სიღრმისეული პოლიტიკური პრობლემების ასახვასთან დედა-უნივერსიტეტის წიაღში, ამასთან, ასახვასთან სტუდენტური ცხოვრების ფორმით: კერძოდ, სტუდენტური ჯგუფების უფლებამოსილი და კატეგორიული ჩარევით უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული მმართველობის საკადრო საკითხებში. მოგეხსენებათ, პოლიტიკაში არსებობს განხეთქილების ტექნოლოგია, ანუ „ხელოვნება“, როდესაც ამა თუ იმ მხარეს მიაჩნია, რომ გარკვეული მიზნის მისაღწევად აუცილებელია განხეთქილების ჩამოგდება ამა თუ იმ ოჯახის წევრს შორის, ორ პიროვნებას შორის, ან ორ ხალხს შორის, როგორც, მაგალითად, ქართველებსა და აფხაზებს შორის, ქართველებსა და ოსებს შორის, სომხებსა და აზერბაიჯანლებს შორის, და ა. შ. ცნობილი ბიზნესმენი, ბ-ნი ჯორჯ სოროსი, მაგალითად, აცხადებს, რომ იგი რევოლუციების სპეციალისტია, რაც იმას ნიშნავს, რომ იგი სპეციალისტია განხეთქილების ჩამოგდებისა ნებისმიერ ხალხსა და სახელმწიფოს შორის... ბუნებრივია, ლომის წილი განხეთქილებისთვის გაუგებრობის ჩამოგდებაზე მოდის, ანუ ფარული ინფორმაციული ომის მართვაზე... თბილისის უნივერსიტეტში სტუდენტური საგაზაფხულო საპროტესტო აქციების ფორმით, სახეზე გვაქვს გამოძერწილი განხეთქილება უნივერსიტეტის რექტორსა და უნივერსიტეტის სტუდენტობას შორის. და რაოდენ საოცარიც არ უნდა იყოს, ეს ახალგაზრდული გულწრფელობით, ახალგაზრდული ენერგიით, ამ ქარიშხალივით ამოვარდნილი განხეთქილების საწყისიერი ოფიციალური მიზეზ-საბაბი ხდება: ფ უ ლ ი! როგორც ირკვევა, უნივერსიტეტის რექტორმა, ბ-ნმა ლადო პაპავამ ხელი მოაწერა, ბაკურიანში გამართულ ტრენინგებზე ერთი გარკვეული სტუდენტური ჯგუფის წარსაგზავნად გამოყოფილ თანხას (24 600 ლარს), რომელიც მეორე მხარის სტუდენტების, ანუ პირობითად , არა“ბაკურიანელების“, ანუ პირობითად „თბილისელების“ აზრით, იმაზე ჭარბი იყო, ვიდრე ამ ტრენინგებისთვის იყო საჭირო. რამდენადაც პრობლემა ბაკურიანის ტრენინგებთან იყო დაკავშირებული, ჩვენი ყურადღება მიიპყრო სტუდენტთა საპროტესტო აქციებზე წარმოჩენილმა უჩვეულო ლოზუნგმა: „ბაკურიანი ჩვენი იერუსალიმია!“ (იხ. გაზეთი: „თბილისის უნივერსიტეტი“ 15 მარტი, 2016 წელი). „ბაკურიანელები“, რომლებიც, „თბილისელი“ სტუდენტების ხედვაში, პრიორიტეტულად ფინანსდებოდნენ უნივერსიტეტის ადმინისტრაციის მხრიდან, უნივერსიტეტის სტუდენტური თვითმმართველობის წარმომადგენლები აღმოჩნდნენ. „თბილისელთა“ მღელვარება, გამოწვეული ბაკურიანის ტრენინგების თანხით, თანმიმდევრულად წარმოაჩენს იმასაც, რომ საქმე მარტო ფულში როდია?! რომ ფინანსური პრიორიტეტები თსუ-ის თვითმმართველობის მიმართ, აშკარად ნერგავს უთანასწორობის განცდას სტუდენტებს შორის. სტუდენტებმა ისიც იციან, რომ სტუდენტური თვითმმართველობა ეს სახელმწიფო უშიშროების სტუდენტური კონტინგენტია, რომ სტუდენტურ წრეებში გამოვლენილი უთანასწორობა, როგორც თვითმმართველობის წარმომადგენელი სტუდენტების მიმართ მიკერძოებული დამოკიდებულება თსუ ადმინისტრაციის მხრიდან, ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში მოქმედი სახელმწიფო უშიშროების სამსახურიდან იღებს სათავეს. როგორც ჩანს, საქართველოს მთელ სახელმწიფოებრივ სივრცეში დანერგილი, მიზანმიმართულად ტენდენციური ფინანსური პოლიტიკა, თავს იჩენს უნივერსიტეტის სტუდენტურ ცხოვრებაშიც, როგორც უნივერსიტეტში მოქმედი სახელმწიფო უშიშროების სამსახურებრივი მიმართულება. და ჩვენს მიერ ზემოთ უკვე აღნიშნული 2016 წლის საგაზაფხულო საპროტესტო აქციების სახით, სტუდენტების მიერ გაცნობიერებული ეს უსამართლობა, როგორც გულებში დამწყვდეული სტუდენტური შინაგანი ამბოხი უშიშროების სამსახურის მიმართ, რექტორის, აკადემიკოს ლადო პაპავას ხელმოწერაზე ტყდება, რადგან მორალური პასუხისმგებელი თსუ-ის კანცლერის მეოხებით განხორციელებულ, სახელმწიფოს მიკერძოებულ და, სტუდენტების აზრით, უსამართლო ფინანსურ პოზიციებზე ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში, იქ, სადაც საქართველოს სახელმწიფო, ამ რამდენიმე წლის წინ, კორუფციას ებრძოდა და კორუფციის საბაბით ანგრევდა მთელ უნივერსიტეტს, აღმოჩნდება ლადო პაპავა. კანცლერის თანაშემწის ფინანსურ მიკერძოებას თვითმმართველობის სტუდენტების მიმართ, სტუდენტებმა თანასწორობის უფლების მოთხოვნით გამოუცხადეს პროტესტი, და, რაღა თქმა უნდა, უნივერსიტეტის სტუდენტებისათვის უმნიშვნელოვანეს პრობლემად იქცა უნივერსიტეტის კანცლერის პოსტი! სახეზე გვაქვს ბრწყინვალე გაბედულება ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტის სტუდენტებისა, რომელთაც სრულიად უბრალო, ელემენტარული ფაქტით, ამხილეს და ფარდა ახადეს არა მხოლოდ საუნივერსიტეტო უსამართლო ფინანსურ პოლიტიკას, არამედ სახელმწიფოებრივ უსამართლო ფინანსურ პოლიტიკას. საოცარი რამ ხდება: სტუდენტებმა ერთმანეთს დაუკავშირეს უნივერსიტეტში სახელმწიფო უშიშროება და ფული! საპროტესტო აქციებით ისინი ხმამაღლა აცხადებენ, რომ სტუდენტური თვითმმართველობისადმი ფინანსური პრიორიტეტები უნივერსიტეტის კანცლერის მხრიდან, ნიშნავს იმას, რომ კანცლერიც და თვითმმართველობაც, ორივე უშიშროებაა ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში. საქმე იქამდე მიდის, რომ სტუდენტური მანიფესტაციის მთავარი მოთხოვნა და მთავარი რევოლუციური ლოზუნგი ხდება: „უნივერსიტეტი უშიშროების გარეშე!“, „რატომ გამოუყო უნივერსიტეტის ადმინისტრაციამ 25 000 ლარი სტუდენტურ თვითმმართველობას?“.. „უნივერსიტეტი უნდა მართოს უშიშროებამ, თუ თქვენ და აკადემიურმა საბჭომ?“ „დავიღალეთ!.. ნუ მისცემთ საშუალებას, რომ გარეშე ძალებმა მართონ უნივერსიტეტი!“, - მიმართა უნივერსიტეტის რექტორს, აკადემიკოს, ბატონ ლადო პაპავას, ქართული საზოგადოებრიობისთვის თავისი გაბედულებით უკვე კარგად ცნობილმა ახალგაზრდამ, აქციის მონაწილე სტუდენტმა (დოქტორანტმა) ლევან ლორთქიფანიძემ. (გაზ. „თბილისის უნივერსიტეტი“ ,15 მარტი, 2016, ნატო ობოლაძის წერილი: „საპროტესტო აქციის პირველი დღე“, გვ.2).

 

„აქ სხედხართ აკადემიური საბჭოს წევრები და უნივერსიტეტის რექტორი. წესით თქვენ ხართ უნივერსიტეტის ღირსების დამცველები. და მინდა გკითხოთ: უნივერსიტეტში მუშაობს ერთი ადამიანი - ივა კავსაძე. შეგიძლიათ, გამცეთ პასუხი - ვინ არის იგი? მე გეტყვით, ეს არის ადამიანი, რომელიც ასრულებს თსუ-ში „ოდეერის“  ფუნქციებს და არის სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის ოფიციალური თანამშრომელი, რომელიც 2013 წლის ნოემბერში დაინიშნა უნივერსიტეტში კანცლერის თანაშემწის პოსტზე. იგი მანამდე იყო ლარსის საბაჟოს უფროსი და შემდგომ დაკავებული იქნა ე.წ. მე- 9 არხის თეფშების დამტვრევის ფაქტების გამო. აღმოჩნდა, რომ ყველანაირი მართლმსაჯულების გარეშე, უცებ, ივა კავსაძე იკავებს უნივერსიტეტში თანამდებობას. ბატონო რექტორო, ეს თქვენ იცით და მე ვიცი, რომ ეს თქვენ იცით! რა პასუხს გასცემთ სტუდენტებს? ამის შემდეგ რა ღირსების დაცვაზეა საუბარი?“ (იქვე, გვ. 3). ეს მიმართვა აკადემიური საბჭოს წევრებისა და უნივერსიტეტის რექტორისადმი ეკუთვნის უკვე სანდროც აგარელს. დოქტორანტი ლევან ლორთქიფანიძე ამჯერად სანდრო ცაგარლისეული საკითხის დაყენებას ეხმაურება: „ჩვენ გვაქვს ინფორმაცია, რომ ეს ადამიანი (ივა კავსაძე) კანცლერის არჩევის პროცესში აქტიურადაა ჩართული და ამ ადამიანის პასუხისმგებლობაა ის, რომ ზოგიერთი ჯგუფი უნივერსიტეტში ძალიან მაღალ დაფინანსებას იღებს, თქვენ კი უწევთ ამ ყველაფერს წინააღმდეგობას?“ (იგივე გაზეთი, გვ.3.). ვფიქრობ, ეს პირველი ხმამაღალი და ისტორიული ამბოხია სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის მიმართ, რომელიც ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის სტუდენტებმა იტვირთეს. როგორც ვხედავთ, ამ გაბედული სტუდენტების ცნობიერებაში უნივერსიტეტის ღირსება და უშიშროება ერთად, გამორიცხულია. დამეთანხმებით, ალბათ, რომ სტუდენტების ტონი არა მხოლოდ თავდაჯერებული მოსამართლის ტონია, რომელმაც დამნაშავე საბრალმდებლო სკამზე განამწესა, არამედ განჩინებისაც რექტორის მიმართ, რომელმაც უშიშროებასთან თანამშრომლობის დაშვებით ვერ დაიცვა პატივი და ღირსება ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტისა. ძალზედ მნიშვნელოვანია აქ ბატონ ლადო პაპავას პასუხი, ლევან ლორთქიფანიძისა და სანდრო ცაგარელის გამოსვლებზე, მნიშვნელოვანია მრავალი ასპექტით: გავითვალისწინოთ, რომ უშიშროების სამსახურის მიერ ამა თუ იმ დაწესებულებაში ჩანერგილ საკუთარ თანამშრომელს „ოდეერი“ ჰქვია.

 - „ოდეერის“ სისტემა ქვეყანაში არსებობს და პრინციპულად წინააღმდეგი ვარ, რომ ასეთი სისტემა არსებობდეს, - ბრძანებს ბატონი ლადო პაპავა. მე ეს სისტემა (უნივერსიტეტში) დამხვდა. შემდეგ მოხდა საკადრო ჩანაცვლება. როცა მოვედი რექტორად, ვიცოდი - ვინ იყო. შემდეგ შეიცვალა ის პირი და მოვიდა ეს ახალგაზრდა კაცი - ივა კავსაძე. დადგა დრო, რომ ქვეყანა გათავისუფლდეს ამ სისტემისაგან.“ (იქვე, გვ.3).

 არანაკლებ რევოლუციურია ბატონი ლადოს, სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის, სიტყვები. იმ ვითარებაში, როდესაც სახელმწიფოებს მთელ მსოფლიოში „უშიშროების სამსახურები“ მართავენ, ბატონი ლადო კატეგორიულად უარყოფს ამ სამსახურის საჭიროებას და მისგან უნივერსიტეტის განთავისუფლებას მოუწოდებს, მაგრამ სტუდენტებისთვის ეს არ კმარა!

მოგეხსენებათ, ყველა მოვლენის ახსნასა და შეფასებას თავისი სუბიექტური მომენტიც ახლავს. მართალი არ ვიქნები, არ ვაღიარო, რომ პირადად ჩემთვის, ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში, 2016 წლის გაზაფხულზე შემდგარი ეს სტუდენტური საპროტესტო მანიფესტაცია, გამოკვეთილი ერთი მხრივ, უნივერსიტეტის კანცლერის თანაშემწის მიმართ, რომელიც რეალურად რექტორის თანაშემწესაც წარმოადგენს, ჩემს ცნობიერებაში ერთგვარი გაგრძელება იყო ჩემ მიერ 2014 წლის დეკემბერსა და 2015 წლის იანვრის თვეებში, გაზეთ „საერთო გაზეთში“ გამოქვეყნებული წერილების ციკლისა: „საქართველო და ქართული ეკლესია აპოკალიპსის კარიბჭესთან, ანუ ინფორმაციული ომი საქართველოს ისტორიული სამეფო ტახტის ხელში ჩასაგდებად დღევანდელი მსოფლიოს ახალი წესრიგის ჭრილში“. ჩემი გამოკვლევა, რა თქმა უნდა, გარკვეული საპროტესტო მანიფესტაცია და მხილება იყო საქართველოს საპატრიარქოს „ოდეერისა“. ოღონდ მე სრულიად მარტო ვიყავი ამ საპროტესტო მანიფესტაციაში...

 „ბაკურიანის ტრენინგებს“, ცხადია, აქ, საპატრიარქოში, სრულიად სხვა სახე აქვს. თუმცა ფინანსური პოლიტიკის პრინციპები აბსოლუტურად იგივეა, რაც უნივერსიტეტში. ცნობილია, რომ ფინანსურ პოლიტიკას სწორედ „თანაშემწე“ მართავს. კიდევ ერთი რამ ძალიან მნიშვნელოვანი შევიტყვე სტუდენტებისაგან: საქართველოს უშიშროების სამსახურის მიერ თსუ-ის კანცლერის თანაშემწედ მაინცადამაინც მართლმსაჯულების მიერ დაკავებული და ბრალდებული პიროვნება დაინიშნა! ჩემი პროტესტი „ოდეერი ქალბატონის“ ეკლესიური ინსტიტუტის წინააღმდეგ, რომელიც ცდილობს, ჩვენი ეკლესია გარკვეული სამსახურების ზეწოლით, ქრისტიანობიდანაც გადახაროს და ეროვნული თვითმყოფადობის გამანადგურებელი მიმართულებითაც წაიყვანოს, ცხადია, ჩემი ეროვნული და მსოფლმხედველობრივი პოზიციებიდან იყო გამომდინარე - ისევე, როგორც მთელი ქართველი ხალხისთვის, ისევე, როგორც ქართული ეკლესიის უდიდესი მამებისათვის - გრიგოლ ხანძთელისა და გიორგი მერჩულესთვის, როგორც ტაო კლარჯეთის მთელი საკანონმდებლო სამონასტრო ცნობიერებისათვის, რომელიც ქართველთა სინას მთად იყო აღიარებული თანამედროვეთაგან, ისევე, როგორც უდიდესი ქართველი მეცნიერებისათვის - ივანე ჯავახიშვილისათვის, სიმონ ჯანაშიასთვის, პავლე ინგოროყვასთვის, ექვთიმე თაყაიშვილისათვის და საერთოდ ქართული ისტორიოგრაფიის უმთავრეს წარმომადგენელთათვის. ქართველ ბაგრატიონთა სამეფო ტიტულის „დავითიანის“ გამოცხადება ხორციელი მნიშვნელობის ცნებად, კატეგორიულად იყო მიუღებელი და ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ასევე მიუღებელი არ იქნებოდა საქართველოს პატრიარქისათვისაც. სტუდენტური აქციების წყალობით, მე პირველად დამიდასტურდა ჩემი გუმანი და სრულიად ნათელი გახდა, რომ საქართველოს სახელმწიფო საქართველოს ეკლესიის საქმეებს განაგებს პატრიარქის თანაშემწის, ანუ საპატრიარქოს „ოდეერი“ ქალბატონის მეშვეობით, ხოლო უნივერსიტეტის საქმეებს - უნივერსიტეტის კანცლერისა და მისი თანაშემწის, უნივერსიტეტის „ოდეერი“ მეშვეობით.

უმნიშვნელოვანესია ერთი გარემოება: ბატონი ლადო პაპავა აღიარებს, რომ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში „ოდეერის“ ინსტიტუტი არსებობს და ეს ინსტიტუტი მისთვის მიუღებელია. სტუდენტების აზრით, „ოდეერის“ ანუ უშიშროების სამსახურის არსებობა უნივერსიტეტში, უნივერსიტეტის ღირსების შებღალვას ნიშნავს. ლადო პაპას აზრით, დადგა დრო, როცა უნივერსიტეტი უნდა გათავისუფლდეს უშიშროების სამსახურისაგან. ამგვარად, ბატონი ლადო პაპავას აზრი „ოდეერის“ ინსტიტუტის არსებობაზე უნივერსიტეტში სტუდენტების პოზიციისავე თანხვედრილია. სტუდენტებს საკუთარი თავისათვის არ დაუსვამთ მხოლოდ კითხვა: შეეძლო (?) ლადო პაპავას წინააღმდეგობა გაეწია უშიშროების კადრის ჩასმაზე თსუ კანცლერის თანაშემწედ?! რა თქმა უნდა, არა! „ოდეერის“ ინსტიტუტი - ეს ხომ ტრადიციად ქცეული სტრატეგიაა სახელმწიფო მმართველობისა?! მაგალითისათვის, თავს ნებას მივცემ, მოვიხსენიო საქართველოს დიდი კათალიკოს-პატრიარქის (1918 წ.), კირიონ მეორის (ერისკაცობაში გიორგი საძაგლიშვილის) მკვლელობის ისტორია, რომელსაც მე უკვე შევეხე ზემოთ ხსენებულ, ჩემ მიერ გაზეთ „საერთო გაზეთის“ 2014 წლის დეკემბრისა და 2015 წლის იანვრის ნომრებში გამოქვეყნებულ ნაშრომში: „ინფორმაციული ომი საქართველოს ისტორიული სამეფო ტახტის ხელში ჩასაგდებად, ანუ ქართველ ბაგრატიონთა სამეფო ტიტულის - „დავითიანის“ გაგებისათვის დღევანდელი მსოფლიოს ახალი წესრიგის ჭრილში“, ამასთან შევეხე სწორედ სახელმწიფო უშიშროების კონტექსტში. მისი უწმინდესობის, კირიონ მეორის ისტორია სწორედ იმ შეუპოვარი წინააღმდეგობის მაგალითი გახლავთ, რომელსაც სტუდენტები თბილისის უნივერსიტეტის რექტორისაგან, აკადემიკოს ლადო პაპავასგან ითხოვდნენ. კირიონ კათალიკოსის ცხოვრებისა და ბიოგრაფიის მკვლევარმა, ბატონმა სერგო ვარდოსანიძემ, რომელმაც თავისი წვლილი შეიტანა კირიონ კათალიკოსზე მიწერილი თვითმკვლელობის ბრალდების მოხსნაში და ამით ჩვენი ეკლესიის მიერ მის წმინდანად შერაცხვაში, ისტორიული მასალებიდან ამოსწია კირიონ კათალიკოსის მკვლელობის გამოძიებაში დადასტურებული უმნიშვნელოვანესი მტკიცებულება: იარაღი, რომლითაც თვითმკვლელობა ბრალდებოდა საქართველოს პატრიარქს, და ტყვია, რომლითაც ის მოკლული იყო, სხვადასხვა მარკისანი იყვნენ. ამრიგად, საქართველოს პატრიარქს სახელმწიფოს მიერ მისჯილ თანაშემწეზე კატეგორიული უარის გამოცხადების გამო, სახელმწიფომ არამარტო ამქვეყნიური სიცოცხლე მოუსპო, არამედ თვითმკვლელობაც დააბრალა, რომლითაც მის უწმინდესობას სასუფეველშიც გადაუკეტა ეკლესიური გზა და წმინდანობაც აუკრძალა. ასე დასრულდა შეუპოვარი წინააღმდეგობა კირიონ კათალიკოსისა სახელმწიფოს მიერ დანიშნული თანაშემწის, სადღეისო ტერმინით: „ოდეერის“ თავიდან მოშორებისა და საპატრიარქოდან გაძევებისა. კირიონ კათალიკოსის თანამედროვე მწერლის, იოსებ იმედაშვილის გადმოცემით, საზოგადოებაში დამკვიდრებული აზრით, მკვლელი სწორედ პატრიარქის მიერ გაძევებული „ოდეერი“  იყო. ხოლო თუ ჩვენ ასეთი ფუნდამენტური ისტორიული ფაქტის წინაშე ვდგავართ, რომ სახელმწიფო არ ეკითხება და ისე უნიშნავს თანაშემწეს თვით ისეთ დიდ პიროვნებას, როგორიც საქართველოს პატრიარქი, კირიონ მეორე იყო, საიდან ვასკვნით, რომ დღევანდელ უშიშროებას შეუძლია იხელმძღვანელოს ლადო პაპავას ნება-სურვილითა და ადამიანური მრწამსით? ცხადია, სახელმწიფო, რომელიც პატრიარქს არ ეკითხება და არ უთანხმდება ავტოკეფალურ ეკლესიაში მისი თანაშემწის ვინაობას, მითუმეტეს, არ ეკითხება ლადო პაპავას, სად უნდა ჩასვას სახელმწიფომ თავისი უშიშროების თანამშრომელი სახელმწიფო უნივერსიტეტში და ვინ უნდა ჩასვას. არ ეკითხება, მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესია ავტოკეფალური, ანუ დამოუკიდებელია არა მხოლოდ მსოფლიო საპატრიარქოსაგან, არამედ საკუთარი ქვეყნის სახელმწიფოსაგანაც, ხოლო უნივერსიტეტი - დამოუკიდებელი, ანუ ავტონომიურია სახელმწიფოსაგან!

ჩვენ მიერ გასაანალიზებელი აქციების პროცესებში, სტუდენტები პირდაპირ ადებენ ხელს უნივერსიტეტის კანცლერის თანაშემწეს, რომელიც განაგებს თსუ-ის ფინანსების განაწილებას ლადო პაპავას რექტორობის დროს. უნივერსიტეტის კანცლერის თანაშემწეს პირდაპირ აცხადებენ საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების ოფიციალურ თანამშრომლად, და ბატონ ლადო პაპავას მორალურ პასუხისმგებლობას სთხოვენ იმაზედ, რომ უნივერსიტეტში არსებობს უშიშროების სამსახური. სტუდენტების მოთხოვნა ლადო პაპავას წინააღმდეგობის გაწევისა უნივერსიტეტის წიაღში უშიშროების სამსახურის აღკვეთისათვის, ნიშნავს ლადო პაპავასაგან სახელმწიფოს საიდუმლო რეჟიმისა და ტრადიციული სტრატეგიის შეცვლის მოთხოვნას, ანუ შეუძლებლის შესაძლებლობას, რაც, ფაქტობრივად, უსამართლობა იყო ბატონი ლადო პაპავას მიმართ. რატომღაც ეს უსამართლობა მაგონებს ბიბლიური მეფის დავითის ერთ იერუსალიმურ ეპიზოდს, როდესაც მან თავისი ქვეყნის სარდალს თავისივე ჯარისკაცებთან გაატანა წერილი: ისე წარემართათ საბრძოლო პროცესი, რომ მოწინააღმდეგის სარდალი მოეკლათ. ბიბლიის „მეფეთა წიგნების“ ავტორი არაჩვეულებრივი ფსიქოლოგიური სიზუსტით აღწერს მისტიურ გაუცნობიერებელ გუმანს საფრთხის მოახლოვებისას მეფის ერთგული სარდლის ქმედებებში. სარდალმაც და ჯარისკაცებმაც მეფის ბრძანება პატიოსნად შეასრულეს: სარდალს არ ჩაუხედავს წერილში, ისე გადასცა ჯარისკაცებს. არც ჯარისკაცთაგან გაუმხელია ვინმეს თავისი სარდლისთვის საიდუმლო ბრძანება მეფისა. დავითის ჯარისკაცებმა თავიანთი უდანაშაულო სარდალი მოკლეს. ვგონებ, არავის დაუსვამს კითხვა, ჯარისკაცების გაწირვაზე - საკუთარი მეფის მიერ ესოდენ მძიმე უსამართლობის ჩადენისათვის...

რაოდენ ვირტუოზული ტექნოლოგიითაც არ უნდა იყოს შეფუთულ-შენიღბული ეს სტუდენტური საპროტესტო აქციები, საპროტესტო დინამიკაში ოფიციალურად აღნუსხულ და უნივერსიტეტის გაზეთში დღიურების სახით გამოქვეყნებულ საპროტესტო აქციების ამსახველ მოვლენებზე ერთი თვალის გადავლებითაც ნათელი ხდება, რომ პროტესტის მიზანი უნივერსიტეტის რექტორის, აკადემიკოს ლადო პაპავას სავარძლის განთავისუფლებაა, სტუდენტური აქციების გზით. საიდუმლოებად რჩება მხოლოდ პასუხი კითხვაზე: ვის სჭირდება ეს სავარძელი და რა მიზნით?! ანუ რისთვის?! ვისთვის იდგმება ეს საპროტესტო აქციები?! თუ გავითვალისწინებთ, რომ ლადო პაპავას რექტორობის მისიად წილად ხვდა აღორძინება წინარე ხელისუფლების მიერ დანგრეული თბილისის უნივერსიტეტისა და გავითვალისწინებთ იმასაც, რომ იგი, მთელი თავისი შესაძლებლობით ამ ამოცანის სამსახურში იდგა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ თბილისის ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტი იმდენად წამოიმართა წელში გასასწორებლად, რომ ბ-ნმა ლადომ უნივერსიტეტის დაარსების სადღესასწაულო დღეს საქართველოს პატრიარქისაგან წმინდა გიორგის ოქროს მედალი დაიმსახურა, ხოლო სტუდენტური საპროტესტო აქციების წინა პერიოდში უკვე შესაძლებელი გახდა უნივერსიტეტისავე წიაღში დასმულიყო საკითხი, ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის ზოგად-ეროვნული დანიშნულების განსაკუთრებული სტატუსის ამოქმედებისა, ლოგიკურია დავასკვნათ, რომ ზემოთ აღნიშნული აქციების გზით, თბილისის უნივერსიტეტის აღორძინებისათვის და სტუდენტური განათლების ხარისხის ამაღლებისათვის მოღვაწე რექტორი ამავე უნივერსიტეტის სტუდენტებმავე აიძულეს, გადამდგარიყო. დაგვეთანხმებით, ალბათ, რომ ამგვარი დასკვნა გარკვეული გაუგებრობის შემცველია და დამაჯერებლობას არის მოკლებული. განხეთქილება რექტორსა და სტუდენტებს შორის აშკარად ხელოვნურია და გამოგონილის შთაბეჭდილებას ტოვებს... უსათუოდ უნდა აღინიშნოს ერთი გარემოება: რამდენადაც ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის აღნიშნული აქციები საკმაოდ შუქდებოდა სატელევიზიო არხებით და საზოგადოებას საშუალება ჰქონდა თვალყური ედევნებინა მათი მსვლელობისათვის, ბუნებრივია, რომ მათზე, ამ სტუდენტურ აქციებზე, ქართულ საზოგადოებრიობასაც შეექმნა თავისი აზრი, რომლითაც, ამ აქციებმა, როგორც მოვლენამ, მთელი საქართველოს დღევანდელ ცნობიერებაში ფაქტობრივად, ერთმნიშვნელოვანი გაგება დაიმკვიდრა: რომ 2016 წლის სტუდენტური აქციები „ეს იყო თავდასხმა ლადო პაპავაზე, რადგან წესიერი კაცი არ უნდათ! სტუდენტები გამოყენებულნი იყვნენ!“ აღსანიშნავია და ძალიან მნიშვნელოვანია ფაქტი, რომ სახალხო დასკვნითი ფორმულირება საზოგადოებრივი აზრისა და ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის პროფესორთა დამოკიდებულება ამ აქციების მიმართ, აქციების საწყისშივე, განცხადებისა და მიმართვის სახით გამოქვეყნებული თბილისის უნივერსიტეტის გაზეთში, ინტერპრეტაცია აქციების ხასიათისა და მიზანმიმართებისა, სრულიად თანხვედრილია: „საგანმანათლებლო სივრცისათვის მიუღებელი პროცესები განსაკუთრებით აქტიურდება საარჩევნო წელს, მაშინ, როდესაც ქვეყანა მნიშვნელოვანი გამოწვევების წინა შედგას. ბოლო დროს გახშირდა თავდასხმები უნივერსიტეტსა და მის რექტორზე. არსებობენ ძალები, რომელთაც სურთ უნივერსიტეტის ჩართვა სხვადასხვა სახის დაპირისპირებაში. ჩვენ მხარდაჭერას ვუცხადებთ დაგვერდში ვუდგავართ რექტორს, აკადემიკოს ლადო პაპავას იმ მიზნების და იმ ამოცანების გადაწყვეტაში, რომლებიც უნივერსიტეტისა და ქვეყნის ინტერესებს ემსახურება.

 

მოვუწოდებთ თსუ-ს ყველა სტუდენტს, სამეცნიერო საზოგადოებას, პროფესორს, თანამშრომელს, განსაკუთრებით პოლიტიკოსებსა თუ სხვადასხვა სტრუქტურების წარმომადგენლებს... თავი შეიკავონ ამა თუ იმ მიზნებისათვის უნივერსიტეტის, სტუდენტებისა და პროფესორ-მასწავლებლების გამოყენების მცდელობისაგან...“, - ვკითხულობთ მიმართვაში, რომელსაც ავტორობენ და ხელს აწერენ ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის პროფესორები: აკადემიკოსი ლევან ალექსიძე, აკადემიკოსი მარიამ ლორთქიფანიძე, აკადემიკოსი ოთარ ჯაფარიძე, თსუ ეთნოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი როლანდ თოფჩიშვილი, აკადემიკოსი თამაზ გამყრელიძე, თსუ ენათმეცნიერების ინსტიტუტის დირექტორი ავთანდილ არაბული, აკადემიკო სიგუჩა კვარაცხელია, აკადემიკოსი გურამ ლორთქიფანიძე, აკადემიკოსი ავთანდილ სილაგაძე, ბ-ნი ვაჟა ლორთქიფანიძე, აკადემიკოსი ელგუჯა ხინთიბიძე, აკადემიკოსი რისმაგ გორდეზიანი, აკადემიკოსი აპოლონ სილაგაძე.

როგორც ვხედავთ, უჩინარი თავდამსხმელი ლადო პაპავაზე, როგორც „აბსტრაქტული“ სუბიექტი და ორგანიზატორი საპროტესტო აქციების მართვისა, გაცხადებულია! რას ნიშნავს „სტუდენტები გამოყენებულ იქნენ“?! და ვინ არის ის, ვისაც ჯავახიშვილის უნივერსიტეტში „წესიერი კაცი არ უნდა“? რას ნიშნავს სტუდენტების გამოყენება წესიერი კაცის გასაძევებლად? როდესაც ერთი კაცი მეორეს მოსაკლავად თოფს იყენებს, თოფმა არ იცის, მას რისთვის იყენებენ. თოფი უსულო საგანია. თოფმა არ იცის, ვინ უნდა მოკლას და ვინ - არა! მაგრამ, როცა თოფის მაგივრად ადამიანებს იყენებენ, ამასთან ახალგაზრდობას, მათ სუფთა გულსა და გამოუცდელ გონებას, იყენებენ ჭუჭყიანი მიზნისთვის, ახალგაზრდობის შეცდომაში შეყვანის გზით, ახალგაზრდობას ექცევიან როგორც უსულო საგანს. ეს კი ნიშნავს იმას, რომ გარკვეული ძალები ახალგაზრდობას შეურაცხყოფას აყენებენ, აჭუჭყიანებენ. საზოგადოება ამას ხედავს, გრძნობს, გმობს და გამოხატავს ამ გმობას, მაგრამ ვერ ებრძვის, უსამართლობისთვის ანთებულ გაბრდღვიალებულ მწვანე შუქს ვერ აქრობს. თუმცა ისიც უნდა ითქვას, რომ მიუხედავად ამ უმწეობისა, მიუხედავად იმისა, რომ ამ უსამართლობაზე საზოგადოებრივი ზემოქმედების შესაძლებლობები აღკვეთილია, ანუ კონტრმანიფესტაციების მექანიზმი საზოგადოებაში ვერ იბადება, საზოგადოებრივი აზრის შექმნით, უსამართლობის ნამდვილი ჩამდენის და დამალული სუბიექტის არსებობა გამხელილი ხდება და ამით, ამ გამხელით, ის „დამალული“ ჩაჭრილია! მოგეხსენებათ, ყველაზე საშინელ, იურიდიულად მიუკვლეველ ტერაქტებზეც კი, დღევანდელ მსოფლიოში, პასუხისმგებლობის მაღიარებელ-გამომცხადებელი ჩნდება! თბილისის უნივერსიტეტში გამართულ 2016 წლის საგაზაფხულო საპროტესტო აქციებზე პასუხისმგებლობა ოფიციალურად უნივერსიტეტის სტუდენტებზეა განცხადებული. ეს ცილისწამებაა! ცილისწამების პოლიტიკური დანიშნულება ასახსნელია და სტუდენტებისაგან ეს ცილისწამება ჩამოსახსნელია! მითუმეტეს, რომ ძალიან დიდი ალბათობით, რომელიც უკვე ჩვენს თვალწინ იკვეთება, ისინი უფრო დიდი შეცდომებისთვის, ანუ უფრო დიდი უსამართლობისათვის არიან განწირულნი იმ დამალული „სუბიექტისაგან“! გავითვალისწინოთ, რომ უნივერსიტეტში შექმნილი ვითარება პროფესორთა ზემოთ მოხმობილ მიმართვა-განცხადებაში, სახელმწიფოებრივი წინასაარჩევნო სპეცოპერაციის შთაბეჭდილებას ტოვებს! აქ სრულიადი სიზუსტით არის მინიშნებული და ხაზგასმული სტუდენტური აქციების პროცესუალურობა, როგორც წინასაარჩევნო ღონისძიება გარკვეული ძალებისა.

პირდაპირ მინდა განვაცხადო: ჩემი დღევანდელი მოხსენებით მე მსურს გაგიზიაროთ ჩემეული ხედვა ჩვენი ქვეყნის, საქართველოს განსაცდელისა, დედა-უნივერსიტეტის, ანუ ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის დღევანდელ განსაცდელთან კავშირში. სხვარიგად: მე მსურს, გაგიზიაროთ საქართველოს განსაცდელი თბილისის უნივერსიტეტში და პირიქით: გაგიზიაროთ ჩემეული ხედვა თავად ივანე ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის დღევანდელი განსაცდელისა, საქართველოს, როგორც ერთიანი ქვეყნის განსაცდელთან კავშირში.